Unsere Geschichte
Seit 1882 – eine Geschichte, die weitergeschrieben wird
Seit 1882 gehört die Alte Große zur Mayener Faasenaacht.
Über mehr als 140 Jahre haben Generationen von Mitgliedern die Gesellschaft geprägt, Veranstaltungen durchgeführt und das karnevalistische Leben unserer Stadt mitgetragen.
Vieles aus dieser langen Geschichte ist in Erinnerungen, Bildern, Dokumenten und persönlichen Geschichten erhalten. Eine vollständige Chronik unserer Gesellschaft gibt es bislang jedoch nicht.
Das möchten wir ändern.
Mit dem neuen Internetauftritt möchten wir beginnen, unsere Geschichte Schritt für Schritt zusammenzutragen, zu bewahren und für kommende Generationen zugänglich zu machen.
📜 Unsere Geschichte entsteht neu
Kennen Sie ein Stück unserer Geschichte?
Alte Fotos, Plakate, Orden, Zeitungsberichte, Festschriften oder persönliche Erinnerungen können helfen, die Geschichte der Alten Großen wieder zusammenzutragen.
Wir freuen uns über jeden Beitrag.
Vielleicht haben Sie zu Hause noch ein Stück Alte Große, das bisher in keiner Chronik zu finden ist?
Schreibt uns gerne an unter:
Webmaster@altegrosse.de
Unser Fastnachtsmuseum
Ein Stück Mayener Faasenaacht zum Entdecken
Unsere Faasenaacht hat Geschichte – und viele Geschichten.
Im Fastnachtsmuseum der Alten Grossen werden Erinnerungen, besondere Stücke und Zeugnisse der Mayener Faasenaacht bewahrt.
Von historischen Gewändern und Orden bis hin zu Erinnerungen an vergangene Tollitäten: Unser Museum macht die Tradition der Mayener Faasenaacht sichtbar und lädt dazu ein, in ihre Geschichte einzutauchen.
Unser Museum
Am Brückentor 2, Mayen

Lieder der Mayener Faasenaacht
Et Leed vom Mayener Jung
Dau kannst dech drähe üm on üm, Dau finns kan anzig Stadt,
de su be Maye hennen erüm tuschur jewunne hat.
Do sein de Junge schold daran, drüm schreit met voller Lung':
Dem Deuwel selwer stellt ä Ban, en ächte May'ner Jung.
Heidi heida..
Kaum es dat Kerlche of der Welt da daugt ä schunns ka Hohr,
on würd en echter Springinsfeld, be Vatter on Heerche wor.
Ä schlaht de Dapp, spillt Eckeball, treivt alles be en Schnuff;
spillt Jäger, Pöstchens üwerall, on Billeballbuff.
Heidi, heida...
Ä frögt neust noh em Fahreschwanz, spillt Mörwele en de Hutz,
Raspliespill, Botthaus, Eierkranz, on Eege-Degel- Dutz.
Bau'r-paß-off micht em vill Pläseer, ä bröllt als be en Walz, l
aift Fahsenaachs henner de Jecke her, schreit: Hooreg eß de Katz.
De stärkste Box würd dorchjerötscht on reucht be en Vajull,
on eß ä morgens schlächt jemötscht, dann laitt ä längst de Schull.
Ä fäutelt be en Höhnerdeev on focht sech jede Dag,
et eß noch stets - 0 Här, o Leev! - Dä ahl neustnotzig Schlag.
Dä Mayener schlaht net aus der Art, ä wor allzeit esu;
üm Ustere keppt ä off em Maart met Hudel, Spetz on Puh,
On kümmt de Meertes-Feuersch-Zeit, dann eß ä janz em Rooß,
dann strangst ä Döhr on Strüh on schreit, on kloppt sech off der Stroß.
On würd ä grüßer, ei! Dann eß ä jahr net mieh su schroh;
dann eß ä off de Danz verseß on laitt dem Mädche noh!
Drixt im ä Küßje zemperlech on höllt id bei de Hänn',
dann guckt dat Schätzje unner sech on löhst sech alt an't jen.
Em Trenke eß ä net zoröck, dat merkt mer oftjennoch:
Vom Schlotterhof bes an de Bröck, hann all' en gode Zoch.
Drüm schenkt zom Rand de Gläser voll on singt aus voller Lung:
Noch freie lang und trenke soll, dä echte Mayener Jung. Heidi, heida..
Text: Viktor Kaifer
Melodie: Mein Lebenslauf ist Lieb und Lust
De Uradel von Maye
Fröher bäi uss en Maye häi,
do wor et herrlech off da Lay;
von densdaachs an de stärkste Junge,
kräftesch off de Knubbe fumme,
des freidaachs noh da Kiehr,
wua zeüascht bezallt et Beer,
dann jong et bäim „Mööde Baua“ erenn -
um ma woa schunns widda drenn.
Wemma do en Zäitlang sohs, dann jeng et loss:
De Torkus schmußt mem Sobbeliß,
on zoch datt Knaatschkätt dorch säin Schnüss,
et Seichgrítt on däa I-Iammelspannz,
de mooren da noch ihre Dannz,
dohenne kloppt dann off de Peff,
Dünnesse Pidda en Reserwegreff,
de Schosta-Fränz zom Gaudium,
schlooch noch en Baugaddstrumm.
Batt wor et fröher nett,
sujar bäim Flondekätt,
kräfdech woren och de Käse,
vom goode Trenge - on vom Fräße,
et wor och alles doo,
on mondaachs mech ma bloo,
off de Kopp e Pönnsche Zojehür,
dozo e kräftesch Beer.
Un wooren se schigga dann, da fengen se an:
De Rigges soht zom Tirolerjüpp,
bess roesch, oda dau kress Schıübb,
de Torkus soht dann och net vill;
do awa mahnt de Räuwawill:
bess stöll du raubesch Kuascht,
un jank bäi de Ammiwuascht,
on holl häi off däa Spaß,
noch e janz jehüresch Faß.
Su alles häi vaträde woor,
em schönste Milliööh,
et Schníbbespäulche woa nie kloor -
bäi lttzicks jow et Flüh,
de Ulanewöllem, de Lombesuß -
de Zuckertoni wor nie gruuß,
de Ölpannz koom be en besoffene Möck,
met Jeschrei dann dorch de Bröck.
Füa da Düa vom „Duude Mann", feng datt
Kommede an:
De Kellapidda hüat datt Jeschrei,
de Öbes leef da och herbäi,
de Raßkopp wor noch net esu wäit,
do hadden se schunns de schönste Sträit,
de I-Iannjörsch, on de Kesselsklooß,
de looren ald be Duud em Floß ~
et Vielche mech dann für en Kuß,
demm Schnappskaat endlech Schluß!
Text: Prinz Stefan I (Ganser)
Melodie: Schäfer-Quartett m. Ewald Göbel



